Een queer sprookje over de terugkeer van d eeuwenoude schreeuwende wortel
Erik Peters
Wat gebeurt er wanneer het landschap terugschreeuwt? Is haar stem luid genoeg om het bos te doen beven? Mandragora is een hedendaags sprookje: een vrolijke daad van transformatie en het queer verzet van onstabiele lichamen.
De eeuwenoude legende van de alruinwortel – een uniek plant-mens wezen – omspant duizenden jaren geschiedenis. Van Mesopotamië tot de Middeleeuwen werden haar magische en genezende eigenschappen door heel Europa en daarbuiten benut en verhandeld. Toen de kerk en staat tijdens de middeleeuwse heksenjacht systematisch genezers en hun gemeenschappen uitroeiden, verscheurden ze ook de rootsongs van zorg en kennis over het land, en wiedden ze botanische ecologieën die verbonden waren met magie.
De mandragora verdween langzaam uit de geschreven geschiedenis, maar verliet de bodem nooit. Ontworteld en opgetogen verweven haar herkenbare nummers op het podium een verhaal zo oud is als de aarde zelf: over naties en spreuken, over liefde en verzet.
Sound design: Lance Laoyan
Visuals: Deborah Mora
Costume: Jip van der Hek
Photo credit: Cian Redmond (@cianay)